PMS Monster

  • IMG_4242
Ik ben zwanger. Zwanger van een monster.

Niet gepland en zeker niet gewenst. Een zwangerschap die kort duurt maar voelt als een eeuwigheid en minstens zo vermoeiend. Elke maand opnieuw. Twaalf keer per jaar. Jaar in jaar uit. Met verschillende therapieën van regulier tot homeopathisch, diverse medicijnen, hormonen en psychologische benaderingen, blijkt het monster niet te verslaan. Elke maand komt het monster mij weer opzoeken en zit ik er genadeloos aan vast. Niet alleen ik. Vooral ook mijn partner en kinderen wordt het monster geregeld aan de schenen gelegd.

Op ongeveer dag 16 van mijn menstruele cyclus overvalt het monster mij voor de komst van zo’n ruim 10 dagen. Ondanks dat ik weet dat ie komt, word ik nog steeds overvallen. De dagen daarvoor voel ik me nog zo energiek, helder, opgeruimd, blij. Ja gewoon gelukkig met de ups en downs van het dagelijkse leven. Er is geen plaats in mijn leven voor dat monster in mij.  En toch moet ik er weer aan geloven. Binnen een zeer korte tijd is het monster na binnenkomst genesteld in mijn buik en worden de tentakels uit geworpen door de rest van mijn lichaam. Daar waar eens prachtige roze baby’s hun huisje hadden, is nu het huis van het monster. Het monster groeit en groeit. Wordt steeds krachtiger. Mijn buik zet uit en ik pas al gauw niet meer in eigen kleren. Dag spijkerbroek, tot over een week of twee. Hallo leggings, joggingbroeken en relaxbroeken. Mijn hoofd lijkt wel een mokerslag te krijgen van een tentakel van het monster. Het wordt mistig en mijn blik wordt troebel. Het duizelt de hele dag en denken wordt denksport. Het met de dag groeien van het monster kost veel energie. Ik ben moe, zo moe. Mijn lichaam moet wennen aan de acute komst van het monster en reageert bijna allergisch op het gif wat wordt verspreid. In mijn armen, ellebogen, vingers maar vooral ook mijn bovenbenen stapelt het vocht zich onderhuids op. De druk wordt van binnenuit steeds meer opgevoerd. Als een duiker in zee welke net even te diep gaat.Lichaam en geest staan letterlijk strak. De snaar is té gespannen en het lontje té kort. Raak me niet aan want je krijgt een knal. Zeg niets verkeerd want je krijgt, als je een beetje geluk hebt, een snauw. Ik heb je nodig maar stoot je zo af. Steeds verder word ik naar achteren gedrukt in een kamertje waarvan de deur maar soms op een klein kiertje staat om me te laten zien. Het monster is zoveel sterker dan ik. Overheerst mij willens en wetens. Vloert mij tot dagen op de bank. Verlamd van de pijn en misselijk van het aanwezige gif. Ontbijt, lunch en avondeten bestaan uit pijnstillers. Vanuit het kamertje hoor ik mezelf schreeuwen en tieren. Juist, Op precies de verkeerde personen. Man en kinderen moeten het ontgelden. Cynisch, sarcastisch, keihard en medogenloos is het monster wat mijn mond gebruikt als uitlaatklep. Volledig irreëel, gemeen, confrontatie zoekend en hysterisch kan het monster tekeer gaan. Later zal ik me daar zo voor schamen, schuldig voelen en mezelf bijna beloven dit niet meer toe te staan. Om de volgende keer met mijn wilskracht de deur van het kamertje open te trappen om het monster in te dammen. Maar ik ben niet opgewassen tegen dit monster. Gesterkt door zoveel mogelijk suiker naar binnen te werken om het te voeden. Van walging tot vreetbui, alle kanten kan het op met eten. Na het eten van gebakken spekjes tot dropjes, van chips tot banaan weggespoeld met een glas wijn, zakt het monster even volgevreten onderuit en is in ieder geval voor een poosje stil. Stilte voor de storm, meer is het niet. Want de honger naar meer maakt het monster haast nog gevaarlijker. De loer naar het proviand om nog groter en sterker te worden is constant aanwezig en beheerst gedachten die niet van mij zijn.

Op het moment dat ik denk dat ik bijna niet meer kan, er echt een einde aan moet komen of ik maar er een einde aan, wordt de bevalling in gang gezet. De pijn wordt lager, scherper en steeds heftiger tot persdrang aan toe. Ik ga zoveel mogelijk naar het toilet en probeer het monster er letterlijk uit te persen. Eén drupje rood is genoeg om het tij te laten keren. Om het monster uit me te drijven. Mijn opgezette buik zal leeglopen als een harde band waarvan het ventieltje los wordt gedraaid. Als een ballon die langzaam leegloopt. Het monster verschrompelt in een dag of vier en zijn tentakels met onderhuids gif verlaten mijn lichaam om in het porselein te verdwijnen. Opluchting en dankbaarheid als ik mezelf weer kan aankijken in de spiegel. De vlag kan uit, ik ben er weer. Hoi spijkerbroek, vriendinnen, wereld! Wat heb ik gemist? De inhaalslag kan beginnen zowel binnen- als buitenshuis. Bijzonder hoe ik keer op keer het monster zo snel kan vergeten en zo intens kan genieten van de afwezigheid daarvan. Genieten van mijn eigen lichaam waar ik weer van kruin tot teen contact mee heb. Mijn hartslag, mijn ademhaling in mijn onderbuik zo rustig en regelmatig. Terwijl ik in mijn bed lig, mijn tranen biggelend over mijn wangen, geniet ik van wat er is en vooral wat er niet is, pijn. Onbetaalbaar.

Ik BÉN geen monster maar HÉB een monster. Dat is gelukkig het verschil.

Mrs-PMS

You may also like...

4 Responses

  1. Hilde says:

    Bedankt voor deze treffende verwoording!! 🙂

  2. Sylvia says:

    Wat heb je het goed omschreven. Sinds een paar weken weet ik ook dat ik dit monster regelmatig bij me heb. En wat is dat heftig. Vooral voor diegene die ik het meest lief heb, mijn partner, en mijn kinderen.

    • Mrs PMS says:

      Dank je wel voor je reactie Sylvia! Het monster is inderdaad heel heftig en net wat je zegt, niet alleen voor jou alleen, maar ook juist voor je geliefden om je heen. Het schuldgevoel lijkt het monster alleen maar te voeden dus probeer het zoveel mogelijk bespreekbaar te houden. Zelfs ook voor je kinderen hoe jong zo ook zijn. Je kan ze een monster laten tekenen om het erover te hebben of een kalender samen maken wanneer het spelen van vriendjes bijvoorbeeld niet goed uitkomt. Als jij goed voor jezelf kunt zorgen, kun je dat beter voor hen met een stuk minder schuldgevoel!
      Liefs,
      Mrs PMS

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *