Opgesloten

  • IMG_4244

Ik lig op de bank met mijn ogen dicht, een kruik tegen mijn opgezette buik.
De pijn is uitputtend al dan niet verlammend.
De wil is volledig ontnomen van zijn kracht. Een klein zacht stemmetje ontsnapt; ik ben er nog.
Te klein, te zacht om gehoord te worden.

Zoveel schuldgevoel om de onredelijkheid en de boosheid die het stemmetje overheersen met hun enorme aanwezigheid.
Naar naasten en juist de allerliefsten.
Tranen van verdriet.
Onbegrip, onwetendheid. Van binnenuit en van buitenaf.

Die dagen kruipen bijna zonder enige betekenis voorbij. De klok tikt te langzaam. De tijd voorbij kijkend naar het einde.
Het einde is altijd een nieuw begin.
Van bevrijding, opluchting, inspiratie, energie, kracht en vooral dankbaarheid.
Aftellen zorgt voor volhouden.

Tot die tijd afzien, doorstaan en overleven.
Kijken zonder te zien. luisteren zonder te horen.
Niet alleen doch zo eenzaam opgesloten in mezelf.
Geen moeder, vrouw, dochter of vriendin kunnen zijn.

Verstopt achter een fysieke façade met lege ogen.
Acceptatie van een transformatie. Een onmogelijke opdracht.
Elke maand weer.

Ik wil dit niet, ik wil dit niet, ik wil dit niet meer…

Mrs-PMS

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *