Pijnstillers

Paracetamol, ibuprofen, diclofenac,naproxennatrium, tramadol.

Het klinkt bijna als een tropische cocktail maar het zijn pijnstillers. Helaas slik ik er een hoop van in de maand. Gelukkig ook twee weken niet. Hoe vaak ik het ook heb gemeld aan de artsen, er is er geen eentje die zich er druk om maakt. Ik wel. Als je teveel drinkt, met name elke dag, noemen ze je een alcoholist. Het is niet goed voor je dat weet iedereen. Het tast je hersenen aan maar ook bijvoorbeeld je lever die als schoonmaakdienst fungeert. Maar eigenlijk geldt dat ook voor al die pijnstillers. Als ze niet in huis zijn in die dagen, kan ik daadwerkelijk in paniek raken. Sommige dagen ben ik echt afhankelijk van hun werking. Wacht ik tot ze inwerken om alleen maar boodschappen te kunnen doen of naar het schoolplein te gaan. Toen ik werkte, nam ik mijn doses uitgeteld mee of zorgde altijd dat mijn tas gevuld was als ik wegging. De angst om het in de auto niet te trekken of terwijl je op je werk zit, werd soms groot.

Een aantal jaren geleden heb ik de cursus De pijn de baas gehad via het revalidatiecentrum in het ziekenhuis. Alhoewel ik vond dat ik daar niet thuis hoorde, heb ik een aantal dingen wel geleerd. Zowel time management (kom ik een andere keer op terug) als de inname van pijnstillers. Het is belangrijk om niet alleen in te nemen als je pijn hebt. Die neiging heb ik zelf ook omdat je het aantal pijnstillers wilt minimaliseren. Beter is om de pijnstillers op de dag dusdanig te verdelen zodat je een soort van spiegel opbouwt. Zo heb je minder dips of pieken van pijn. Dus ontbijt, lunch en dineer ik met pijnstillers. Helaas merkte ik ook een gewenning en werkte sommige pijnstillers steeds minder. Bij de huisarts heb ik gevraagd of er meer mogelijk was dan de paracetamol en ibuprofen van de drogist. Ik kreeg diclofenac voorgeschreven. Helaas waren de bijwerkingen te groot en zat ik na 1 pilletje zo’n 4 uur bijna alleen maar op het toilet.  Net als de domperidon tegen de misselijkheid werd voorgeschreven was voor mij ook dit geen optie daar mijn maag en darmen gelijk alles in de strijd gooien om het eruit te werken.

Als laatste kreeg ik tramadol. Een morfine-achtige pijnstiller welke niet onder de opiumwet valt zoals morfine en methadon dat wel vallen. Op de gebruiksaanwijzing stond dat ik er 1 tot 3 op een dag mocht. Klaar met de pijn, nam ik er gelijk eentje in. Binnen een uur was als ik ‘als een konijn’. Gelukkig was het weekend, hoefde ik niet auto te rijden en was mijn man aanwezig voor de kinderen. Ik nam de wereld als een zombie waar en dat duur bijna 24 uur. Ja het sliep fantastisch! Blijkbaar was deze hoeveelheid al te heftig voor mijn lichaam. De vraag wat er met mij zou gebeuren als ik er 3 zou nemen op een dag, kwam gelijk in me op. Sindsdien gebruik ik de tramadol nauwelijks. Alleen als het niet te houden is en het weekend is. Aangezien ik er ook erg misselijk van word, leek het me verstandig om de dosering wat aan te passen. Alhoewel ik weet dat je zelf niet moet dokteren en zeker niet met medicijnen, besloot ik de helft van de capsule eruit te halen voor een nog iets minder heftige werking. Het poeder moet in de capsule blijven om pas in je maag eruit te komen vernam ik op internet. Als een junkie sta ik aan het aanrecht mijn stuf te versnijden tot de juiste hoeveelheid mg en spoel het overtollige weg in de gootsteen met een hoop water. Al zou een echte junk dit nooit doen. Op dat moment schaam ik me eigenlijk ontzettend. Hoop ik dat niemand me ziet. Te erg dat ik dit moet gebruiken terwijl ik notabene gezond ben zoals ze zeggen.

De pijn die ik zolang heb in de maand, kunnen de artsen eigenlijk niet verklaren. Ik heb diverse echo’s gehad, mri’s, onderzoeken enzovoort. Geen vleesboom, geen endometriose of andere narigheden. Maar die buikpijn blijft. Trekt door naar mijn rug en mijn benen bijna net zoals tijdens weeën. Ik heb al gevraagd of het zinvol is om de baarmoeder te verwijderen maar volgens hen ligt daar niet de oorzaak. Waar dan wel? Niemand weet het dus. Dat maakt mij ontzettend onzeker. Het is tenslotte mijn verhaal waar ze op moeten bouwen om iets te kunnen bepalen daar het niet te meten of te zien is. Het feit dat ik twee weken lang geen buikpijn heb, toont aan dat het geen andere ziekte is en wat ook tevens diverse keren is onderzocht. Het cyclische is dus overduidelijk. Er zijn vrouwen die dit hebben in de vorm van migraine en hiermee 1 of meerdere dagen per maand zijn uitgeschakeld. Ook zij merken verandering als ze in de overgang raken.

Ondertussen zijn de artsen in de VU in beraad over dit onderdeel van mijn probleem en hoop ik daar over twee maanden meer over te horen.  Tot die tijd is het voor mij het goed omgaan met die cocktail en probeer ik zo gezond mogelijk te leven om hopelijk daarmee een en ander te onderscheppen aan andere narigheid in mijn lichaam.

Zoals ik tegen mijn kinderen altijd zeg: Je hebt maar 1 lichaam en daar moet je het de rest van je leven mee doen dus wees er vooral zuinig op!

Logo_rood_550x120

 

 

 

 

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *