Een warm bad.

Een warm bad kan zowel letterlijk als figuurlijk een hoop voor en met je doen.

Door een warm bad te nemen ontspan je de verkrampte spieren in de baarmoeder. Maar ook de onderrug en de rest van de spieren zullen door de warmte ontspannen. Een geurtje zoals lavendel toevoegen, helpt gelijk de geest ontspannen. Een momentje voor jezelf met een boekje of juist niet, met een muziekje of juist niet zolang het maar ontspanning is. En als je geen bad hebt, helpt een warme douche of in bed liggen met een warme kruik ook voor ontspanning en doet pijn verminderen.

Maar een warme bad kan ook figuurlijk zijn. Op vele fronten en hoewel voor iedereen verschillend toch ook met zoveel overeenkomsten van herkenning. Zo kan een gesprek van erkenning een gesprek worden dat als een warm bad aanvoelt. Je stapt erin, wordt warm, de pijn lijkt minder te worden net als de spanning waar zelfs ontspanning voor terugkomt. Dit overkwam mij deze week na een gesprek met een arts.

Tijdens mijn altijd maar voortdurende zoektocht naar meer informatie en lotgenoten over PMS, kwam ik vorig jaar het filmpje tegen van twee doktoren welke een college gaven over hun onderzoek en bevindingen omtrent PMS. Dit filmpje ging over mij! Althans zo voelde dat toen gelijk. Voor mij de reden om het filmpje ook te plaatsen op de site van Mrs PMS in de hoop dat meer vrouwen zichzelf hierin zullen herkennen en zich net als ik daarmee erkend zullen voelen. Alhoewel ik weet dat ik, na mijn jarenlange ervaring met PMS, de onderzoeken en de artsen welke ik heb gesproken, uitbehandeld ben, was mijn laatste strohalm nog een gesprek met een van deze artsen. Voor mezelf had ik een beslissing genomen om niet verder te hoeven leven met mijn Monster. Maar voordat ik dit radicale besluit daadwerkelijk zou laten uitvoeren, wilde ik eerst alleen nog zijn mening hierover weten. En zo maakte ik een afspraak voor de vakantie om na de vakantie heen te gaan. Vele malen heb ik het gesprek in mijn hoofd gehad. Gerepeteerd in mijn hoofd wat ik wilde zeggen. Het liefst met feiten en zonder (al teveel) emotie. Echter zoals met zoveel zaken, loopt het nooit zoals je denkt en zelfs hoopt dat het gaat lopen.

Gewend door de vele ziekenhuisbezoeken tijdens de zwangerschap van de tweeling met uitlopen van spreekuren, verwacht dat ik het wel even kan duren als ik plaats neem in de wachtkamer. Na een uurtje in de auto te hebben gereden, neem ik een banaan om mijn energieniveau iets op te krikken. Het is tien minuten voor de afgesproken tijd als ik mijn naam hoor. Tja met die banaan dus deels in mijn mond en in mijn hand, maak ik kennis. Het gesprek loopt al gauw gemakkelijk. Mijn verwijsbrief van de huisarts zegt genoeg voor iemand die van de hoed en de rand weet. Ik merk gelijk dat ik niet veel hoef uit te leggen. Sterker nog, dat ik me niet hoef te verdedigen. Deze man heeft zoveel onderzoek gedaan dat een half woord genoeg is. Ondanks dat hij man is en hier totaal zelf geen ervaring in heeft. We moeten er beiden om lachen. Ik krijg wat meer antwoorden op vragen, puzzelstukjes uit het verleden vallen op een plek in mijn grote raadselpuzzel. Het is een gesprek van mens tot mens en niet alleen van arts tot patiënt. Er wordt zelfs de tijd genomen om Mrs PMS te bekijken! Met de minuut lijkt het wel of ik steeds meer waardigheid terug krijg. Of mijn rugzak met jarenlange (emotionele) bagage langzaam wordt uitgepakt en ik steeds lichter word. Voorgoed trek ik mijn angst uit mijn rugzak en gooi deze definitief weg. PMS ligt niet aan mij en is geen karaktertrek (5 tot 10% van de vruchtbare vrouwen houdt in duizenden vrouwen!). Er gaat iets fout in de hersenen PMS personality fearwaardoor dit ontstaat. Ik noem het mijn allergie voor een natuurlijk lichamelijk proces. Waarom ik dit heb? Geen idee. Waarom krijgt iemand schidlklieraandoening en een ander niet? Het gesprek geeft me in ieder geval weer moed. Moed en licht in de tunnel die toekomst heet. Hij noemt zichzelf geen goeroe en is dat ook niet. Maar een waardig gesprek met eigenlijk dezelfde mededeling als bij de laatste arts welke ik de laatste keer heb gesproken. De uitkomst is hetzelfde; ik ben uitbehandeld en er is nog maar 1 oplossing. Maar juist en vooral de manier waarop, doet mij inzien dat erop dit front wellicht een hoop werk te doen is voor mij in de toekomst.

Het monster is nog steeds aanwezig maar met de groeiende adrenaline ben ik het even de baas tijdens het gesprek. Er is begrip voor mijn besluit. Toch besluiten we nog een laatste proef van 3 maanden te doen om te zien of dit onomkeerbare besluit echt de juiste blijkt. Ik krijg een recept mee voor de apotheek en de huisarts en tevens zijn mailadres om sneller te communiceren dan een uur in de auto te moeten zitten. Wat een fijn idee; ik ben niet alleen en kan feedback krijgen als ik dat nodig heb. Terwijl ik hem een hand geef, spreek ik mijn dank uit en leg uit hoe goed dit gesprek (van een uur!!) me heeft gedaan. Twee handen handen houden mijn hand vast terwijl hij zegt blij te kunnen zijn om me zo te kunnen helpen. In zijn ogen zie ik waarom hij dit bijzondere vak uitoefent.

De combinatie van het Monster en het gesprek wat mijn hoofd doet tollen, maakt dat ik de auto niet terug kan vinden in de parkeergarage. Ik loop de trappen op en af van de 7 verdiepingen maar kan deze niet vinden. Soms moet je niet te hoog zoeken als blijkt dat de auto gewoon op de 2e staat geparkeerd. Met 100 km/uur op de A2 duurt het even voordat ik thuis ben en kan mijn gedachten wat meer structuur geven. Waar mijn vader alles onder controle heeft met mijn zieke dochter en de olijke tweeling. Mijn tweede warme bad die dag.

Logo_rood_550x120

 

 

You may also like...

4 Responses

  1. Rob says:

    Hoop dat je er verlost van kan worden Stefanie. Keep your head up! X

  2. Shirley says:

    mooie blog om als pmdd’er te lezen… We zijn niet alleen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *