Life is what happens to you while you busy making other plans…

Het is november als ik voor de tweede keer een Zoladex injectie krijg met wederom een werking van drie maanden.

De overgang is nu duidelijk ingezet na een lastige opstartende beginfase. De afgelopen tijd heb ik nog nooit zoveel gedaan als in jaren. De woonkamer, de keuken, de trap, alles krijgt een opknapbeurt met een flinke lik verf in een andere kleur. Ik heb een doel, voel me goed en heb energie voor tien. Maar na die tweede injectie komt daar snel een flinke ommekeer in. En het gaat heel lang duren voordat ik erachter kom, waar dat nou aan ligt. Omdat die ommekeer gelijktijdig is aan het zetten van die tweede injectie, dacht ik voornamelijk dat het een hormonale kwestie was. Mijn buik deed erg zeer en het straalde zo uit naar mijn rug. Maar nee niet zoals dat bij menstruatiepijn kan zijn. Aangezien ik tijdens mijn eerste zwangerschap galstenen had ontwikkeld vermoedelijk door de hormonale verandering, dacht ik dat ik wederom de pineut was nu door mijn verandering in hormonen. Ondanks dat mijn galblaas na vele pijnlijke galsteenaanvallen reeds verwijderd is, zou ik evengoed nog verstopte galwegen kunnen hebben. In januari belandde ik voor het eerst bij de SEH van het ziekenhuis waar echter niets gevonden werd. Vele ziekenhuis, -huisarts, -SEH en -huisartsenpostbezoeken later, blijkt dat mijn chronische darmontsteking Colitis Ulcerosa uit het verleden weer is opgestoken. Een auto-immuunziekte waarbij het lichaam zich tegen zichzelf keert. Dit keer op een andere plek als toen waardoor ik niet geheel de klachten herkende. Net als PMS een aandoening waarbij het niet bekend is hoe dit ontstaat en waarom de een het wel heeft en de ander niet.

Door de onwetendheid van wat er nou aan de hand was, nam de spanning toe. Het zal toch niet dit, het zal toch niet dat zijn? Opgelucht toen dat allemaal niet bleek te zijn maar tegelijk ook weer verbaasd en teleurgesteld over wat er wel was ontdekt. Dit is niet zomaar iets en ook niet zomaar weg met een antibiotica. Ik kreeg medicatie om van de bovenkant in te nemen en de onderkant in te spuiten. Van twee kanten de ontsteking bestrijden dus. Door de maandenlange buikpijn, weggevallen eetlust, misselijkheid, onzekerheid en de toilet als bondgenoot, was ik mijn aangekomen hormonale kilo’s kwijt. Van buiten was er dus niets te zien. Sterker nog, ik kreeg complimenten dat ik er goed uit zag door het verliezen van gewicht. Echter van binnen was alles zo anders. Wat zou ik zo graag 100 kg willen wegen en me goed voelen. Maar ja niemand die in dit leven een keuze krijgt natuurlijk. Dat andere mensen er veel slechter aan toe zijn, weet ook ik. Zeker na het aansluiten bij een besloten groep via Facebook. Het helpt soms relativeren maar ik voel me niet beter door andermans lijden. Net als ik me niet kan vergelijken met mensen die zich goed voelen.

Had ik een tijdje kunnen proeven van het je echt goed kunnen voelen, werd alles weer onder mijn voeten vandaan gemaaid. Fysiek uitgeput en mentaal uitgeblust, werd wederom mijn wereld in een korte tijd weer een stuk kleiner, de bank mijn steun en toeverlaat en de toilet mijn enige zekerheid. Voor drie kinderen kom je letterlijk en figuurlijk je bed uit al is de neiging groot om onder de dekens te blijven liggen. Maar het gaat door en misschien maar goed ook. Ik doe boodschappen, ga wandelen en met behulp van opiaten als pijnstillers en wilskracht kom je een heel eind. Met het nieuwe aangemeten masker kon ik aardig doen alsof het er niet was. Maar als je vaak in de nachtelijke uren beneden zit omdat je niet kunt slapen van de pijn, merk je dat de kracht van de wil wordt neer gesabeld terwijl de kracht van kwetsbaarheid door de schaamte haast niet meer bestaat. De schaamte is groot. Naar de kinderen, manlief en de buitenwereld. Net als het immense schuldgevoel. Alsof het een keuze is om dit te ondergaan?

Ondertussen hielden de hormonen zich gedeisd. Misschien onder de indruk van de andere processen in het lichaam. De Zoladex was en is aan het uitwerken maar ik merk daar gelukkig niet veel van. Al kan het zijn dat een en ander nu door elkaar heen loopt en weet ik dat alleen nog niet. Of is het een natuurlijke bescherming omdat beiden gezamenlijk vermoedelijk een vorm van fatale combinatie zal zijn. Opnieuw is het zoeken naar een balans. Een nieuw acceptatieproces is in volle gang om ook dit te kunnen aanvaarden. Was ik net zo goed op weg, maakte voor het eerst weer plannen voor de toekomst richting werk en opleiding, ben ik weer zoveel stappen terug. Het wordt weer een kwestie van een stap vooruit en een paar terug. Met een nieuw evenwicht tussen de krachten van de wil en kwetsbaarheid. Het voelt ontwricht en ik zal mijn wortels opnieuw moeten gaan planten om weer stevig in mijn schoenen te kunnen staan. De dagen zijn minstens net zo fluctuerend als de AEX en mijn gemoedstoestand als die van de dalende Dollar. Van een hele ochtend op de toilet tot dagje naar de dierentuin en alles daar tussenin. Wat kan ik wel eten, wat niet, wat kan ik wel doen, wat niet. Je weet wat je hebt vandaag maar niet wat je krijgt de volgende dag.

De gevoeligheid van mijn lichaam is zo fijn besnaard dat iedere verandering een tsunami als golfbeweging tot stand kan brengen. Afwegen wat ik letterlijk en figuurlijk wel of niet doe is noodzakelijk. Dat geldt net zo voor medicatie en pijnstillers. Dat darmen en hersenen met elkaar samen werken zoals ik had gelezen in het boek De mooie voedselmachine van Giulia Enders, betekent dat ik minstens een van beiden moet proberen in conditie te krijgen en te houden. De kracht van een positieve geest om het lichaam weer op weg te helpen. Het gevecht en verzet plaats laten maken voor het loslaten om samen grotere stappen te kunnen nemen naar een harmonieuzer geheel in een gezonde vicieuze cirkel in plaats van negatieve spiraal. Het krijgen van een letterlijk weer vertrouwen in mezelf. Vertrouwen opbouwen in mijn lichaam om toch weer te kunnen functioneren als geheel. De langere dagen met letterlijk meer licht zullen hopelijk vruchten afwerpen in dit proces. Buiten spelen de kinderen met hun tomeloze energie die haast aanstekelijk werkt. Met een erfelijke kans, hoop ik met heel mijn hart dat ze dit gespaard blijft. Maar ook dat ze niet alleen maar herinneren dat mama ziek was altijd. Zoveel mogelijk laat ik voor ze doorgaan maar moet ook een halt roepen als het niet gaat of de pedagogische teugels eerder laten vieren.

Zo goed aanvoelen wat anderen nodig hebben en het graag zorgen voor, nekt me meer dan eens en ik zal wederom beter voor mezelf moeten gaan zorgen. Op de weegschaal tussen ontvangen en geven de wijzer in het midden zien te krijgen klinkt makkelijker dan gedaan. Hulp vragen is voor iemand die graag zelf ‘in controle’ is, meer dan lastig. Maar als manlief weer eens met een digitale gadget thuiskomt in de vorm van een automatische stofzuiger, weet ik nog niet dat ik op korte termijn deze hulp zeer zal gaan waarderen. Voor ik het weet heb ik een band met dit vlotte ‘kevertje’ met zijn handige verzamelsprieten. Een hulp in deze hoedanigheid verdient niet meer dan een waardige naam dus al gauw is mijn kevertje gedoopt tot Henri. Zonder vragen te stellen tijdens een bad hair day, verzamelt hij met volle kracht vooruit de stofjes en poezenharen van de grond. Soms speelt ie verstoppertje en duikt onder het grote bed waar zijn gezoem hem echter verraadt. Ja alles kan een mens gelukkig maken…

Net als geld niet gelukkig maakt maar het leven een stuk aangenamer maakt, maakt ziek zijn je niet ongelukkig maar is je goed voelen een stuk aangenamer!

Alles is liefde
Alles is liefde
Voor iemand zoals jij
Voor hem, voor haar, voor mij

Alles is liefde
Voor wie het kan
En voor wie echt durft te kijken
Voor wie iets durft te zoeken
Zelfs voor wie alleen nog maar,
het allerkleinste beetje durft te hopen…

Logo_rood_550x120

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *