Het leven is geen krentenbol…

Badend in het zweet word ik wakker.

Het is nog maar 3.07 uur als ik op de wekker kijk. Ik weet letterlijk en figuurlijk hoe laat het is. De komende uren slaap ik niet ondanks dat ik er nog maar net 3 uur heb opzitten. Voor de 1001 ste nacht ga ik weer naar het toilet en naar beneden al is er geen enkele sprookjesfactor te bekennen. Beneden ligt mijn harige kind opgekruld in zijn schoenendoos. Hij begroet me met een zachte miauw als ik hem kriebel over zijn zachte koppie. Ook zijn lijfje heeft het de afgelopen tijd hard te voorduren gehad met hoge koorts en antibiotica om een ontsteking ergens in zijn lijf eronder te krijgen maar is weer op de goede weg. Op die mooie pinksterdag zaten we dus niet in een zonnig speelpark maar met spoed bij de nooddierenarts. De nacht is voor ons en met een blik naar elkaar weten we dat het goed is om elkaar met rust te laten. Ik zet een kopje sterrenmuntthee, werk een pijnstiller naar binnen en settle me op de bank met een Ipad. Hyper ben ik en het surfen op internet zal me niet veel slaperig maken. Het is niet mijn energie maar een kunstmatige opgefokte medicatie energie. Niet gek als weer eigen hormonen op ‘off’ worden gezet en deze in hoge mate worden toegediend als zijnde een stresshormoon. Maar ik kan nu even niet Pred-nie-sonder. Het voelt dubbel na maanden lang uitgeput te zijn en nu door te schieten naar een slapeloosheid en haast manisch van alles door elkaar te willen doen. Het is niet alleen druk in mijn buik maar ook in mijn hoofd. Ik schiet binnen 10 minuten naar 10 tabbladen open van een nieuw nodig kapsel tot een vakantiehuis nog te boeken in Denemarken tot inspiratie voor een jongenskamer en een meisjeskamer. Ook surf ik naar Facebook om te kijken of er nog mensen wakker zijn in een besloten groep. Ik ben niet alleen zie ik al gauw. Tussen de andere nachtbrakers is er een raadsel en ik moet er in mezelf om lachen. Meer mensen die in de shit zitten en er toch wat van proberen te maken. Ik kan niet anders dan respect hebben voor al deze mensen en hun verhalen. En ook al voelen de nachten soms alleen, er zijn zoveel meer mensen die om zoveel redenen niet kunnen slapen. Ziekte, zeer, medicijnen, verdriet en zorgen houden mensen uit hun slaap terwijl de volgende dag zich aandient en er gewerkt, gezorgd of gestudeerd moet worden. Een van de weinige momenten dat ik blij ben dat ik niet werk. Dat er op dat front geen beroep op me gedaan hoeft te worden en dat ik mijn slaap overdag ergens weer kan inhalen.

Als mijn thee op is mijn pijnstiller begint te werken, ga ik toch maar weer naar bed. De nachten zijn duidelijk korter want al snel wordt het licht en laten de merels vanuit de bomen weten dat de nieuwe dag zich in een rap tempo gaat aandienen. Ik kan het schudden dat mijn lichaam nu nog melatonine gaat aanmaken. De pijnstiller maakt me echter wat doezelig en luisterend naar het vrolijke gekwetter van de merels wacht ik haast tussen slapen en waken in tot de wekker gaat. Want vandaag staat er wederom een bezoek aan de huisarts op de agenda voor kwaal nummer nog wat gerelateerd aan dat wat er al is maar niet over gaat en inmiddels erg hinderlijk cq pijnlijk is. Eenmaal bij de huisarts blijkt er een jonge co-assistente en zij brengt een en ander in kaart en overlegt met de huisarts. De mededeling dat dit zeer vervelend is maar dat er niets aan te doen is, komt binnen als een hamer met een klap op een spijker. Rauw op mijn dak. Oververhit in een snelkookpan van emoties en hormonen. Cortisol, adrenaline, oestrogenen, progesteron, testosteron en weet ik veel nog meer gieren van kruin tot tenen en weer terug. De fatale combinatie. Mijn mentale elastiekje heeft al zijn rek verloren en knapt. Terwijl de tranen rollen en de co-assistente overrompeld een kleenex pakt, krijg ik tegelijkertijd de neiging om het bureau om te kiepen uit pure frustratie. Ik moet hier weg en snel.

Thuis kan manlief de scherven bij elkaar rapen in al zijn machteloosheid maar nog altijd met onvoorwaardelijke liefde. Het lichaam keert zich in een auto-immuun situatie onbekend tegen zichzelf en wij vechten samen door. Maar ook zijn draagkracht is soms minder dan zijn draagvlak. éUitgeput val ik snikkend in mijn kussen snel in slaap. Maar niet voor lang want het gaat door. Alles gaat door. Een dochter die naar paardrijles wil en ja dat gaat door. Hoe dan ook. In de auto vertel ik verdrietig wat er met mama is. Dat ik mijn best doe maar het soms zo moeilijk vind dat wat er met me is. Dat ik zo fout kan reageren maar het niet altijd aan jullie ligt. Dat ik meer wil dan ik kan en ondanks dat ik mijn best doe er niet meer in zit dan dit. Toch lijkt het wel hoe meer ik met rust gelaten wil worden, hoe meer het aantrekt. Afstoten heeft blijkbaar een hoge aantrekkingsfactor. Maar de prikkels van binnenuit zijn al teveel om alle prikkels van buiten aan te kunnen. De drukte, het lawaai, het binnen mijn aura zitten, maken me onrustig en geven reacties die ik niet wil geven. Zoveel sterker dan ik zelf ben. Ik leef dus ik besta. Ik denk dus ik besta. Maar door al die golvende hormonen vraag ik me meer en meer af wie ik dan ben. Aan de buitenkant zie je niets. Niet meer dan een blozend gezicht dat strak getrokken is door een verstoorde vochthuishouding waarin lachrimpels en zorgrimpels vervagen. Het goede en tegelijkertijd het foute van het onzichtbare. Niet de hele tijd voor ziek te worden gezien maar daarentegen ook het onzichtbare niet kunnen zien. Wat voor mij geldt, geldt ook voor anderen. Hoeveel mensen kom ik dagelijks tegen waarbij niets te zien is aan de buitenkant? Die vechten tegen een depressie, chronische pijn of ziekte. Be kind to unkind people, they need it most. Want vaak is het precies aangemeten masker wat hen op de been houdt. Net als het bagatelliseren van dat wat er is hen verder helpt. Kwetsbaarheid als kracht is vaak zo ver te zoeken. Schaamte en schuldgevoel vullen deze ruimte.

Even later zit ik in de kantine van de manege te kijken naar een blije dochter die rijdt op een nieuw paard die ook nog eens drachtig blijkt te zijn. Het is een ontzettend lieve, mooie merrie en samen zijn ze een prachtig setje. Haar stralende ogen en dito glimlach maken zo alles in één keer goed. Ik ben trots en geniet met haar mee mezelf even vergetende. Wetende waarom ik vol hou en waar ik het voor doe.

De krenten in mijn bol…

 

Logo_rood_550x120

You may also like...

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *